POEM DEDICATED TO MELKONIAN BROTHERS

ՁՕՆ ՄԵԼԳՈՆԵԱՆ ԲԱՐԵՐԱՐՆԵՐՈՒՆ

Եղեռնէն ետք հայակործան
Հայը դարձաւ աստանդական
Փոշի ազգ ցրուած անարմատ
Չորս ծագերուն աշխարհի վրայ....

Լպրծուն հողին վրայ օտար
Գլխատուած իր տիտաններէն
Մտքի, սրտի փարոսներէն,
Մատնուած էր ստոյգ կորստեան....

Երկու եղբայրներ Մելգոնեան
Ժողովուրդի ծոցէն ծնած
Դարձան հզօր ո՛յժ,ապաւէ՛ն
Հայրենազուրկ հայուն համար.....

Հիմնեցին անոնք լուսոյ տաճար
Մտքի դարբնոց Մելգոնեան
Մեռելներուն որպէս սուրբ խա՛չ
Ազգին վրէ՛ժ հայապահպան....

Ոսկին անոնց դարձաւ ոգի՛
Լո՛յս ու յո՛յս անկորնչելի
Դարձաւ սուրբ հո՛ղ հայրենի
Տարագիրին վտարանդի....

Տասնամեակներ շարունակ
Լոյսի տաճարն այս հոյակապ
Ազգին նոր մեծեր ընծայեց
Գլխատուած մեր մեծերուն տեղ....

Ո՛վ բարերարներ սրբազան
Դուք պիտ'յիշուիք դարէ դար
Պիտի ապրիք յար յաւիտեան
Սրտերուն մէջ արմենական...

Ձեր գործը դեռ արդիւնք պիտ'տայ
Սերունդներուն յաջորդական
Բարի գործը միշտ անմա՛հ է
Սա է վկան մեր պատմութեան....

Պիտի ննջէք դուք անխռո՛վ
Երբ տաճարն այս անմահ լուսոյ
Բանայ իր դռները դարձեալ
Հայ տղոց ու աղջկանց դիմաց....

Մէկդարեայ մեր ցաւին փոխան
Սա պիտ'ըլլար վրէ՛ժ գերագոյն
Վերապրումի հզօր կռուա՛ն
Ներկայ, գալիք սերունդներուն....
ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ
1 Յունիս 2015